2e zondag van de Advent – C. 9 december 2018. Weesp

Gepubliceerd op: 17/12/18

Kent U het spelletje – kruis-of-munt. Ik niet. Maar iemand heeft het mij uitgelegd. Goed bekeken – heb ik de indruk dat het probleem met kruis en munt is dat wij in theorie kiezen voor het kruis, maar in de praktijk voor de munt. Is het écht zo dat christenen wat al te ge­makkelijk compromissen sluiten, als het in het leven gaat om het grote of kleine geld? Natuurlijk weet ik dat we nooit mogen generaliseren. Maar toch hebben God en geld blijkbaar iets met elkaar. En dat niet alleen omdat beide woorden - God en geld - met dezelfde letter beginnen!

‘God-zij-met-ons’ staat er in de zijkant van onze Nederlandse 2-euromunten. God met wie, denk ik dan. Jezus vraagt ons een duidelijke keuze te maken tussen God en de mammon, tussen de smalle en de brede weg. Hij vraagt om een duidelijke keuze, want de poort is smal. Soms leven wij in een waanwereld. We drijven liever op eigen wijsheid dan op de wijsheid van God. Er is één mens geweest die nooit geschipperd heeft tussen kruis of munt: Jezus van Nazareth. Zijn kruisweg is ons vertrouwd geworden. Ook zijn neef Johannes de Doper is zo'n mens. Ook hij wordt letterlijk een kopje kleiner gemaakt door koning Herodes. Toch laat ook hij zich de mond niet snoeren, zelfs als daarmee zijn eigen leven in gevaar komt. Hij schreeuwt het uit: mensen, bekeer je toch, keer je toch om! Keer terug van je ijskoude bestaan naar de warmtebron. Maar dat is alleen mogelijk als je alle ballast van je af gooit. Weg dus met je al te grote zelfverzekerdheid, je éigen wijsheid, je hang naar macht en materieel genot, je egoïsme, je heimwee naar vroeger die je tot een afgod hebt gemaakt. Keer je om, keer terug naar wat in het leven écht belangrijk is!

Een roepende in de woestijn: Johannes de Doper. Hij staat op een eenzame post en spreekt woorden die de wereld niet graag hoort. Om vrede blijven roepen in een door wapengeweld beheerste wereld is geen gemakkelijke zaak. En tegen anderen (maar vooral ook tegen jezelf! En mijzelf!) zeggen dat het de hoogste tijd wordt om je definitief af te keren van allerlei dwaalwegen is geen gemakkelijke opgave. Zelfs de bijl neer durven leggen aan de wortels van je eigen bestaan: daar schrikt elk mens voor terug! Je eigen levensweg uit de kronkels halen vraagt om regelrechte heldendom!

Maar het resultaat mag er zijn: een nieuwe hemel op een oude aarde! En dat Beloofde Land begint als een scheut die voortkomt uit een oude tronk. Het Beloofde Land begint daar waar mensen niet meehuilen met de wolven. Waar mensen elkaar van dienst willen zijn zonder direct over geld te praten! Het Beloofde Land begint daar waar ouders en kinderen elkaar respecteren en bij de arm nemen. Het Beloofde Land begint daar waar mensen voor elkaar zo goed als God willen zijn.

Ten tijde van Jezus treedt er een profeet op: Johannes, zoon van Zacharias. Hij verblijft in de woestijn en roept om bekering. De evangelist Lucas geeft nauwkeurig aan in wat voor tijd zijn optreden valt. In de tijd van keizer Tiberius, zijn 15e regeringsjaar om precies te zijn. Herodes was gouverneur en zijn broer was elders de baas. Het is alsof Lucas hiermee zeggen wil: het gebeurt in de geschiedenis van ónze wereld, in ónze geschiedenis, in ónze tijd. Bezettingstijd of niet, moeilijke tijd of gemakkelijke tijd, koud of warm: het kán! Er is niets dat ons mag tegenhouden. Wij mogen, wij moeten ons leven bijdraaien. In de woestijn van ons leven klinkt de stem van God: ‘Bereid een weg voor de komst van de Mensenzoon, zoon van God. Je kronkelpaden moeten recht, je ruwe wegen effen worden. Dan zal de mensheid Gods redding zien.’.

Bergen en dalen moeten bij elkaar gebracht worden. De diepe gaten in ons leven mogen wij vullen met bergen van hoop. De warmte, die wij in het leven ondervinden, mogen wij gebruiken voor de kille momenten. Dan wordt ons leven weer begaanbaar en leefbaar. Wij mogen bergen van liefde gebruiken op ogenblikken waarop er scheuren in ons liefdesleven dreigen te ontstaan. Op de dieptepunten van onze relaties mogen we leven putten uit de momenten waarop 't goed ging. Op de dieptepunten van ons bestaan mogen wij leven van onze opgebouwde reserves en de reserves die God ons aanbiedt! Zo is dat.

Pater Jan Haen C.Ss.R. en Pater Ambro Bakker s.m.a.