33e zondag . 17 november 2019. Weesp.

Gepubliceerd op: 18/11/19

Het zijn geen prettige lezingen vanmorgen. Maleachi profeteert: ‘Zie de dag gaat komen, de dag die als een oven brandt’. En Lucas voorspelt: ‘Er zal strijd zijn van volk tegen­over volk en van Koninkrijk tegenover Koninkrijk. Er zullen hevige aardbevingen zijn en pest, nu hier, dan daar, schrikwekkende dingen en aan de hemel geweldige teke­nen’.
Eigenlijk is er niets nieuws onder de zon. Er zijn ook in onze dagen mensen die voorspel­len dat het einde van de wereld in aantocht is

Misschien kent u de rampenfilm ‘de laatste dagen van onze planeet’. De grootste na­tuurramp ooit verfilmd! Toegang: 18 jaar. In deze film wordt de ondergang van de we­reld gepresenteerd als ontspanning. Even heerlijk uitrusten na een drukke werkdag. Even je dagelijkse zorgen vergeten door te kijken naar ‘De laatste dagen van onze planeet’, even op adem komen bij elementen die brandend vergaan, met een maan die doordrenkt is van bloed. Een schitterende film: nu eens geen inbraken of moordpartijen, waarbij er maar een stuk of tien mensen worden gewurgd of doodgeschoten, want daar is de aar­digheid langzamerhand wel een beetje van af. Ook geen film van een bloedige veldslag of bloedige oorlog, waarbij honderden mensen tegelijk de lucht invliegen. Eindelijk de cli­max van alle oorlogs- en vechtfilms: de ondergang van álle mensen!

De laatste dagen van onze planeet. Wat moet het heerlijk zijn om alle sterren uit hun ba­nen te zien glijden. Het moet een genot zijn de aarde te zien beven in haar laatste stuip­trekkingen. Het moet kostelijk zijn om een enorme vloedgolf in één beweging alle huizen te zien opslokken als kinderspeelgoed. Daar hebben we best een paar euro’s voor over. Waarom zijn er mensen die blijkbaar kunnen genieten van zo'n rampenfilm? Ik denk dat dat komt, omdat wij bij zo'n film slechts toeschouwer zijn. Rustig in een fluwelen stoel naar de catastrofe kijken is toch wat anders dan die ondergang zelf meemaken. Na een film gaan we weer naar huis, en na een paar uur flink griezelen, kruipen we thuis diep weg onder onze dekbedden.

Het gevaar is groot dat wij vandaag tegen de beide lezingen aankijken als tegen een film­doek, als een gebeurtenis die zich buiten ons om voltrekt. De film gaat niet over mij, maar over mijn buurman. De lezingen vertellen over mensen die op een veilige afstand af­wachten wat er te gebeuren staat. Jezus wachtte in zijn leven niet zomaar af: ‘Vastberaden ging Hij op weg naar Jeruzalem, hoewel Hij wist wat Hem daar te wachten stond!’ Jezus heeft aan den lijve ervaren wat Lucas zegt: ‘zij zullen U overleveren aan de synagoge en gevangen zetten. Het zal voor U uitlopen op het geven van getuigenis’. Wat verwachten wij van de toekomst. Wij wachten al zo lang: op werk, op onze diploma, op onze promo­tie, op de honderdduizend. We wachten op kinderen, op genezing. Tenslotte wachten we op het einde. Maar mogen wij niets méér verwachten? Mogen wij alleen maar bidden dat alles goed komt met ons en de wereld? Durven wij nog woorden te zoeken voor onze diepste verlangens?

Profeten zijn geen pessimisten, maar ook geen mooipraters. Ze wijzen op wat verkeerd is met ons en de wereld, maar ze wijzen ons ook hoopvolle wegen. Er komt een tijd dat de volkeren vrede met elkaar zullen sluiten. De wereld zal worden gered en veilig zijn. Pessimisten hebben geen uitzicht, willen ook geen uitweg meer zien. Ze besterven het van schrik, omdat geen steen in de wereld op de andere zal blijven liggen. Lucas zegt ons vanmorgen: door standvastig te zijn, kun je dit alles overwinnen. Het gaat er om dat we kiezen en getuigenis afleggen. Raak niet afgestompt, ga je niet te buiten aan uitspattingen en laat je niet meesleuren in dit leven. Durf te leven met verwachtingen en dromen: en werk daaraan! Dan zal God ons thuisbrengen - een eeuwenoude droom van mensen: ‘Wij zullen zingen, lachen, gelukkig zijn. Dan zegt de wereld: hun God doet wonderen, ja Gij doet wonderen, God in ons midden, Gij onze vreugde’.
Maar dromen komen nooit uit de lucht vallen. Je moet er mee aan de slag. Zoals de on­dergang van de wereld ook niet ‘zomaar’ uit de lucht komt vallen. Zoals ook liefde en trouw niet ‘zomaar" uit de lucht komen vallen’. De wereld is bang, zo bang, dat de engel zijn boodschap aan Maria begint met: ‘Vrees niet, Maria’. De film over de ondergang van de wereld zal dat nooit zeggen. Hoe meer je bibbert en griezelt, des te beter het is. Jezus is in onze eigen angsten gaan staan. De film over de ‘ondergang van de wereld’ adverteert met: ‘Komt dat zien!’. De engel zegt: ‘Vrees niet, Maria, want je droom komt uit’. Het komt uit de handen van de Allerhoogste. En wie dit begrijpt, is zelfs niet bang voor de ondergang van onze planeet, want hij weet dat alles in de handen van God ligt. Niet van ons, maar van Hem is de toekomst, ook onze toekomst!

Pater Jan Haen C.Ss.R. en Pater Ambro Bakker S.M.A.