Allerheiligen en Allerzielen, 3 november 2019, Muiden.

Gepubliceerd op: 07/11/19

‘Heilig’ zijn niet alleen diegenen, van wie de namen in de heiligenkalender staan, maar op Allerheiligen gaat het over alle mensen die in hun leven de smalle weg naar God zijn gegaan.

Ieder van ons heeft zijn geboortedag en krijgt zijn sterfdag. U en ik zijn  mensen met een verleden en een toekomst. Een geschiedenis van vallen en op­staan. Met Allerheiligen is het alsof de jaren en de eeuwen niet meer tellen. De dood heeft namelijk geen vat op onze verbondenheid met God. Die band blijft bestaan, van God uit. Wij zijn door God gewild en bemind en dat houdt niet op, als wij van onze kant op zoek blijven naar Hem. Ik geloof dat dat de gemeenschap is van de heiligen die we vieren. Daarom is het ook een dag vol troost, omdat we Gods trouw beleven van alle tijden, met alle zielen en alle heiligen. Zij die ons zijn voorgegaan, zijn onze voorsprekers en voorgangers bij de Eeuwige.
Een van die voorsprekers en voorgangers bij de Eeuwige, is de Duitse protestantse dominee Dietrich Bonhoeffer, die zich verzette tegen Adolf Hitler. Hij kwam vlak voor de bevrijding om in een Duits concentratiekamp, en wel op 9 april 1945.
Hij heeft in die 39 jaar dat hij leefde mooie stukken geschreven. Onder andere schreef hij over de band die er is tussen liefde en dood. Luister maar!

‘Als je van iemand houdt
en je bent door de dood van elkaar gescheiden,
dan is er op de wereld niets en niemand,
die de leegte van de afwezigheid kan vullen.
Probeer het maar niet, want het zal je nooit lukken.
Aanvaard liever het gemis dat je is overkomen.
Dat klinkt hard, maar het is ook een grote troost,
want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
blijf je daardoor met elkaar verbonden.
Zeg niet: God zal de leegte vullen,
want – geloof me - dat doet Hij niet.
Integendeel: Hij houdt de leegte leeg
en helpt ons om zo de vroegere gemeenschap
met elkaar te bewaren, zij het ook in pijn.
Hoe mooier en rijker de herinneringen,
des te moeilijker is het afscheid.
Maar dankbaarheid zal de pijn der herinnering
veranderen in stille vreugde.
De mooie dingen van vroeger
zijn geen doorn in het vlees,
maar een kostbaar geschenk,
dat je met je mee draagt.
Zorg dat je niet altijd
blijft graven in je herinneringen,
maar doe dat van tijd tot tijd.
Ook een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
maar alleen op bijzondere ogenblikken.
Buiten die ogenblikken is het
een verborgen schat, een veilig bezit.
Dus, droog je tranen en huil niet,
         als je van me houdt.”

Vandaag denken wij heel in het bijzonder aan degenen die ons in geloof zijn voorgegaan. Bij het noemen van hun namen komen mensen weer tot leven. Dan zien wij het gezicht van een man, een vrouw, een kind. En wij, wij noemen hun namen, omdat wij hen niet willen vergeten. Wij willen niet vergeten  wie jullie voor ons waren en wat wij aan jullie te danken hebben...

Pater Jan Haen C.Ss.R.